ovo je mjesto za vašu

     WEB ponudu

   cijena 150,oo kn/mj

                                                                                                                                                                                                             FOTOGRAFIJA TJEDNA                                           KOMENTAR MJESECA

OROSLAVJE          ožujak 2010.                                                                                   Zagorci se više u hrvatskoj javnosti ne percipiraju kao pijanci kiseliša, a sve zahvaljujući mudrosti župana i njegove stručne ekipa koja je zaslužna za novi promidžbeni slogan "mala županija za velike lažljivce", a sve je počelo naivno kako to obično i biva kod nas. Samo je stručna ekipa zaboravila da sad kod rekordne nezaposlenosti kad zagorci uglavnom delaju doma u svom dvorištu ili kod suseda pod šankom, da baš i nije pametno kupovati novi skupi auto pak su onda zaokrenuli stvar i rekli da je to zapravo samo štos kako bi privukli pažnju i objavili novi turistički projekt koji je zapravo stari projekt u kojemu se niš novoga ne nudi osim novih, a opet tak starih ljudi koji ga kao sad budu odradili tak da bude pol svijeta popizdilo i došlo u Zagorje. I sad se naš župan što god napravio u svom mandatu, može samo slikati jer će zauvije ostati zabilježen kao ``marketinški gerilac" (po domaći lažljivec) koji vara javnost i svoje birače. Najgore kod svega je ipak činjenica da je ova županija svakim novim lokalnim izborima imala sve gorju i gorju vlast, svaki župan je bio blijeda kopija prethodnog i kad smo se ponadali da je tome kraj, opet neugodno iznenađenje koji to možda i nije. Pa onda ispada da je, na žalost pokojni, Dr. Kajfež bio faca čiji je način predstavljanja Krapinsko-zagorske županije još uvijek nedostižan cilj njegovih županijskih nasljednika.

ožujak 2010.                                                                                                                                                                     Krapinsko-zagorska županija napokon je dobila novi muzej. Krapinsko-zagorska županija napokon može nešto pokazati, a ne se kod toga sramiti. Krapinsko-zagorska županija s pravom postaje turistička destinacija... HA... HA... HA... Ipak je ovo Zagorje i ipak smo mi još uvjek samo zagorci. Istina je da smo dobili novi muzej, ali sramota koju smo napravili kod otvaranja daleko je nadmašila tu činjenicu. Opet nas je iznenadilo i ovo i ono, ali nas ne iznanađuje da za to NITKO nije kriv. A tko i može biti kriv? Pa muzej se gradio tek desetak godina, a to je daleko premalo da bi shvatili da ljudi koji će ga htjeti pogledati trebaju parkiralište, trebaju nešto pojesti i popiti, trebaju i WC, a bogme trebaju i otvorena vrata da bi mogli ući u muzej. O adekvatnim web stranicama ne treba ni govoriti... I ne treba se uzbuđivati, ako je pračovjeku trebalo toliko godina da postane čovjek, koliko će tek nama trebati da postanemo kulturni...

veljača 2010.                                                                                                                                                                      Još je jedna godišnjica Seljačke bune i završne bitke 9. veljače 1573. godine na Kapelščaku u Stubičkim Toplicama. I ove se godine godišnjica obilježava svugdje drugdje samo ne u Stubičkim Toplicama, a sve zahvaljujući mudrosti topličkog rukovodstva koje je ubilo i zadnji atom entuzijazma da se godišnjica dostojno obilježi. Obilježavanje seljačke bune i njene završne bitke započeli su planinari PD Stubaki i prva velika manifestacija održana je 09.02. 2002. Od početaka bili su veliki otpori toj manifestaciji, ali se ona ipak uspjela održati sljedećih 5 godina. A vele da pametan griješi jednom, budala ponavlja grešku, a idioti poput tih pojedinaca su je ponavljali nekoliko godina okupljajući tisuće posjetitelja i desetke aktivnih sudionika proslave. Sad Seljačke bune u Stubičkim Toplicama više nema - ostali su samo seljaci u vlasti.

veljača 2010.                                                                                                                                                                      Krapinsko-zagorska županija obara sve rekorde, a za čudo nitko se s time baš ne hvali, ali bogme niti ne poslipa pepelom a još manje se traži rješenje. Premašan je broj od preko 6000 tisuća zagoraca koji ne mogu naći posao, a sigurno je da će i slijedeća veća brojka u tisućici uskoro biti premala... A koliko je tek onih koji delaju tek toliko da delaju jer ne primaju nikakvu ili uvredljivo malu naknadu. Ako se ostvaruju želje naših vrlih političara koji često u svojim nastupima govore kako žele svojim radom vratiti svom mjestu ono kak je to nekad bilo. Izgleda da su se malo zeznuli u matematici pa se taj povratak previše vrača u natrag. I tak bumo svi sedeli doma, jeli krumpir i možda žgance i delali malu decu, jer to još jedino budemo mogli delati.Naravno i išli na izbore i davali novu šansu našim velikim izbaviteljima koji se budeju skrivali od nas u svojim novosagrađenim dvorcima.

veljača 2010.                                                                                                                                                                      U veljači, bar se tako govorilo, se tičeki ženiju, ali kao da je ove godine vrag zel šalu... Zima je stegnula i nikako da vidimo bar malo sunca, a i Zagorje se nekak stisnulo samo u sebe i niti se kaj dela niti se kaj događa, a bogme se niti nitko niš ne buni. Vele da se ovakve mirne situacije obično događaju neposredno ispred velikih i burnih obrata. Pak i velika seljačka buna održala se ovih dana, ali na žalost pred puno godina. Još onda kad su zagorci imali svoj ponos. Istina i sad ga imamo, ali samo ako netko povrijedi naše mišljenje o našemu vinu... Jer ako se ovak sve nastavi, postali bumo rezervat. Niti bu itko gdje delal, niti bu itko kam odlazil, a bormeš niti bu netko mogel k nam dojti. Prava egzotika i raj za avanturistički raspoložene turiste. Konačno budemo postali turistička velesila i san naših turističkih (ne)radnika se bude ostvaril.

siječanj 2010.                                                                                                                                                                   Još ne tako davno smijali smo se scenama iz srpskih filmova kad smo gledali njihov javni prijevoz. Tko se još ne nasmije kad se sjeti onog autobusa iz filma Tko to tamo peva. Taj smijeh sada nas guši i sve čejšće se pitamo Tko nas to tamo zajebava . Zagorje je postalo prometno izolirano područje. Sve je manje prometnih veza prema velikom gradu, a ono što još prometuje svakim bi se danom moglo raspasti. Autobusa gotovo i nema, tek poneki na dan. Vlak je sve sličniji stočnim vagonima bez voznoga reda. Autima se ide do predgrađa pa onda lovi gradski promet. Naravno vozi se prastarom magistralom koja više ni ne liči na cestu. A autoput?!... Devedeset posto zagoraca ga ne koristi i on postaje stvarno tunel kroz Zagorje. A govori se o gospodarstvu, o turizmu, o razvoju... Stvarno tko nas to zajebava?

siječanj 2010.                                                                                                                                                                   I zagorci su smogli snage reći NE agresivnom primitivizmu kojem smo ovih dana bili maltretirani iz sveg oružja, a iz smjera zagrebačkog gradonačelnika. Zanimljivo je da je najbolji izborni rezultat na našemu području taj gradonačelnik (kako to gorko zvuči) dobio u Mariji Bistrici i u Gornjoj Stubici, a onda slijede okviri hrvatskog prosjeka i da bi najmanji broj glasova dobio u Novom Golubovcu.                                                                                                                                                             Još kad bi tako bili pametni pa se riješili mnogih malih lokalnih bandošerifa koji su čista preslika velikog šerifa, gdje bi nam bil kraj..